- Het eten. Goedkope meuk, absoluut het allergoedkoopste ingekocht wat er beschikbaar was. Nauwelijks verse groente, alles vettig en lauw. Toetjes en sapjes alleen in mierzoete variant, bij het ontbijt alleen uitgedroogde broodjes.

- De andere toeristen. Het gaat echt gebeuren, ik ga kwaad spreken over Russen. Wat is het toch met die mensen? Ze stormen op  het buffet af, laden hun bord vol en eten vervolgens maar een kwart op. Tegen het personeel zijn ze onbeschoft, ze commanderen ze en schelden ze uit. Plaatsvervangende schaamte.

- De herrie. Dat mensen zeggen dat ze tot rust komen op zo’n plek. Overal knetterharde muziek, op het strand, bij het zwembad, in het restaurant. En ‘s nachts tot diep in de nacht rumoer in de gang, dat dwars door de flinterdunne muren heen komt.

- De massaliteit. Ik bleef maar verdwalen in dat stomme hotel. Steeds was ik mijn kamer kwijt en steeds weer moest ik bij de receptie uitleggen wie ik was en waarom ik toch echt internet nodig had.

- Het gebouw zelf. Van wat ik heb begrepen nog geen vijf jaar geleden gebouwd, maar nu al helemaal uitgewoond.

- En ten slotte dat verrekt polsbandje. Je moet nog aan iedereen toegeven ook dat je er vrijwillig voor hebt gekozen in een toeristenuitmelktent te logeren.

Dus als ik voor de derde keer struikel en even stil moet staan, staat het huilen me heel veel nader dan het lachen. Inmiddels zijn we halverwege, bijna vier kilometer ver, en behalve mijn drie keer twee minuten om stil te staan hebben we twintig minuten in een bedoeïnenhuisje gezeten. ‘Fuck die berg,’ denk ik. ‘Bekijk het maar, ik doe het niet. Ik verzin het verhaal wel, niemand die weet of ik er bij was.’

Maar mijn journalistieke geweten is veel te sterk en Ahmed geeft me eindelijk dat extra zetje dat ik nodig heb. ‘Kom op Margreeth,’ zegt hij, ‘zie je die lichtjes daar boven? Dat is het eind. Dan ben je er.’ En dat is net wat ik nodig had, want tot dusver was er geen eindpunt om naar uit te kijken en de twee gidsen gaven geen antwoord als ik vroeg hoe ver we waren. Ik ben alle besef van tijd en afstand verloren, dus dat we op dat moment al halverwege zijn, wist ik pas achteraf.

De laatste kilometers gaan met het verstand op nul en de blik op oneindig. Tientallen Russen komen me voorbij en ik zie gefrustreerd toe hoe dames en heren die decennia ouder zijn dan ik, weliswaar hijgend, nog altijd doorlopen.

Maar eindelijk, na zeven kilometer en 2,5 uur klimmen ben ik er dan. Of althans, bijna.

Want het bedoeïnenhutje van mijn nieuwste verloofde Calim, is het eindpunt van de weg. Daarna begint de trap, 750 treden omhoog. Als ik aankom heb ik nog altijd het voornemen die trap op te gaan, maar ik kreeg hoe langer hoe minder zin. Calim is van een heel ander slag dan Ahmed en probeert me op mijn gemak te stellen. ‘Joh, als je niet wilt, dan hoef je die trap niet op hoor.’ Ik leg hem uit dat ik hier als journalist ben en dat ik helemaal naar boven moet om een goed verhaal te hebben. ‘Maar meisje, het is gevaarlijk voor je. Het is daar koud en als je zo moe bent, val je veel te makkelijk naar beneden. En er zijn daar zoveel mensen, dat het helemaal niet meer mooi is.’

Ik protesteer nog steeds, weliswaar met tegenzin. ‘Calim, het moet. Ik moet die zonsopgang zien.’ Calim begint te lachen. ‘Joh, die zonsopgang kun je vanaf hier ook zien hoor. Het is dezelfde zon en hier kun je wel genieten van de stilte. Boven staan al die Russen tegen elkaar te praten. Hier, pak een deken en probeer wat te slapen, de zon komt pas over drie uur op.’

En dan geef ik toe. Achterin zijn koffietentje plof ik neer en dommel ik weg. Slapen is er niet echt bij, het is behoorlijk koud hier en Calim ontvangt alle passanten met luid geklets. Maar als hij me om kwart voor zes wenkt dat het tijd is naar buiten te gaan, ben ik er wel weer helemaal klaar voor. De deken gaat mee en Calim leidt me naar zijn favoriete plekje om de zonsopgang te zien. Hij woont al veertien jaar boven op de berg en nog altijd, zo zegt hij, geniet hij van de zonsopgang.

De hemel verkleurd langzaam, van lichtblauw met een rood randje, naar oranje en zelfs wat groen. Calim en ik praten wat, over de zin van het leven uiteraard. Ik zeg hem hoe graag ik zou willen dat ik dit met mijn vriend kon delen. ‘En wat zou je dan doen?’ vraagt Calim. Jaja, Calim, ik weet wel wat je wilt horen. ‘Alleen maar samen kijken Calim, voor de rest is het veel te koud.’

Calim

En dan komt wat ik al vreesde. ‘Ik kan anders hier ook wel je vriendje zijn?’ Even word ik bang. We staan hier wel aan de rand van een afgrond met niemand in het zicht. Twee stappen naar voren en ik lazer honderden meters naar beneden, niemand die ziet of ik val of geduwd wordt. De man naast me woont al veertien jaar in zijn eentje op een berg. Ik probeer het dus maar luchtig te houden. ‘Geen goed idee, Calim. Ik wil de zonsopgang zien.’

Calim glimlacht. ‘Oké. Is goed. Je moet ‘m in je eentje zien, dat is nog beter. Ik ga terug naar het koffiehuisje. Doe voorzichtig als je terugkomt, oké?’

En daar gaat Calim en kan ik in alle rust genieten van een van de spectaculairste schouwspelen die ik ooit heb gezien. Het is intussen al helemaal licht geworden en ik vraag me dringend af of dit het nou is. Er hangt een nevel boven de horizon en ik vrees dat het hele gebeuren in het water valt.

Maar dan opeens komt er een klein rood randje boven die nevel uit. In rap tempo wordt het randje een rode bol. Om mij heen krijgt alles kleur, ik hoor zelfs een vogel fluiten. Pas nu is te zien hoe groot de vallei is, hoe indrukwekkend de hoogte. Koud is het opeens niet meer en ik voel niet meer hoe moe ik ben. De top heb ik dan wel niet bereikt, maar vanaf hier is te zien hoe zeer er daarboven gedrongen wordt om een plekje.

En ik voel me even helemaal alleen op de wereld, alsof de zon dit vandaag alleen voor mij doet.

Nou, bedankt hè. Maar niet alleen wil ik die zonsopgang over de Sinaï toch wel erg graag meemaken, voor de krant komt ik simpelweg niet onder de beklimming uit, het moet! Zonder wordt het schrijven pas een beproeving. Ik kan niet anders! Ik vind het een vreselijk vooruitzicht, maar ik pas mijn gebruikelijke tactiek toe bij dingen waar ik tegenop zie (zoals tandartsbezoekjes…): ik denk aan iets dat nóg erger is en eerder dan ik zou willen voor de deur staat. Al kan ik behalve de vlucht naar huis niets anders bedenken.

Anderzijds kan ik ook denken aan de beloning. De wandeling door de Colored Canyon was ook een beproeving, maar wel enorm de moeite waard. Al die rotsen, het vergezicht de canyon in, de ongelooflijk smalle gangen die daarna volgde. De kloof werd steeds smaller en de sprongen steeds hoger. Op een bepaald moment moest ik zelfs met mijn voeten vooruit onder een rots door. Het geboortekanaal noemde de gids het. ,,En nu huilen,” riep hij toen ik weer met twee voeten op de grond stond. ,,Je bent opnieuw geboren.”

Maar dat er vandaag overdag nu ook nog een jeepsafari, kamelentocht en snorkelreis op het programma stonden heeft niet bepaald geholpen bij mijn spierpijn. Au…

Boven op de jeep, midden in de Sinaï.

De verkiezingskandidaat grinnikt, maar geeft niet op en gooit het hoge woord er als eerste uit. ,,Nu heb je een boyfriend in Dahab.” ,,Maar je had er al een in Sharm el Sheikh!” protesteert de gids. Als ik ze vertel dat er op zich ook eentje in Amersfoort op me zit te wachten, wuiven ze het weg. ,,Je bent nu in Egypte,” zegt de gids. ,,Oké,” zeg ik, ,,maar dan kunnen jullie ook wel een oplossing vinden met z’n twee.”

De heren kalmeren. Dan komt de chauffeur binnen. Met een ijsje in zijn hand. Tja, daar val ik natuurlijk helemaal voor! Ik accepteer het ijsje, wat de chauffeur interpreteert als een vrijbrief over mijn hoofd te aaien. Drie keer voelt hij aan mijn haar, een vernietigende blik van zowel de eigenaar als de gids volgen.

Om de ijzige stilte te doorbreken weet ik nog maar één ding te zeggen. ,,Mijn vriendje is 2 meter en 5 centimeter.” De drie mannen slikken. Tja, daar komen ze met hun 1.70 lang niet aan. ,,En hij is tandarts,” doe ik er nog een schepje bovenop. De gids zucht als eerste. ,,Oké. Maar als je ooit nog eens naar Sharm el Sheikh komt, ben ik je vriendje.”

Maar goed, dat-ie het bij vriendje houdt, want volgens mij heeft mijn vader in zijn achtertuin geen plek voor kamelen.

Want er was nog best wat meer te doen dan alleen shoppen en zuipen. Vrijdagmiddag had ik een afspraak met de hoofdredacteur van Leeds Magazine, zeg maar de 030 van Leeds. Leuke man, gezellig gesprek en die had een paar leuke tips. Te veel om allemaal te doen helaas, maar hij wist Leeds ook goed te duiden voor me. Aan zo’n beetje iedereen die ik tegenkwam vroeg ik welke trefwoorden volgens hen bij Leeds hoorden en ik merkte dat ik daardoor een goed beeld van de stad kreeg. Vooral van de hoofdredacteur dus, hij is acht jaar geleden naar Leeds verhuisd en bekijkt het dus nog steeds van een afstandje. Ik kwam ‘m bij toeval vooraf via CouchSurfing tegen, maar deze strategie om met een stad kennis te maken ga ik vaker toepassen!

Pfoe, bovenstaand is niet samenhangend geschreven. Maar dat is dan ook omdat ik helemaal hyper ben, omdat ik overmorgen al in het warme… Nee, ik verklap het nog steeds niet.

Cultuur dus! Vooral het City Museum is een absolute topper. Stadsmusea zijn niet altijd de meest boeiende musea, omdat ze braaf beginnen in de oertijd en die is nu eenmaal overal hetzelfde. Ook in Leeds deden ze dat, maar hoera hoera, hier mocht je overal aanzitten! Het allermooist waren de Victoriaanse pruiken om te proberen. Ik ben in de verleiding geweest, maar het toch maar aan de aanwezige kinderen overgelaten.

Zaterdagavond moest ik in mijn eentje dineren, wat een beetje een tegenvaller was. Er was een restaurant aan de andere kant van het centrum geboekt, waar ik eerst over foeterde (ja, zo verwend ben ik al) maar achteraf was het juist goed. Ik weet niet of ik anders ook langs de rivier was gelopen, terwijl dat een leuke wandeltocht was. De rivier is niet heel erg indrukwekkend, maar het heeft wel net dat beetje extra sfeer. En langs een rivier wandelen is eigenlijk altijd goed natuurlijk. Nog een paar kanaalboten gezien, lekker Engels.

Ok. Zal ik het dan nu verklappen? Vrijdag vlieg ik voor vijf dagen naar Sharm al Sheik! Ik had al heel enthousiast ja gezegd, toen de redacteur aan de andere kant even op de rem trapte. ,,Luister nou even eerst, of je het wel echt leuk vindt!” Oja. Want schrijven over de Seychellen heeft me vooral hoofdpijn gekost, ik was toch nog niet ervaren genoeg om te schrijven over plekken waar ik niet uit mezelf naartoe zou gaan. Zoals een tropisch eiland. Of een Egyptische badplaats. Dus inderdaad, ik kalmeerde even en vroeg eerst eens naar het programma. En…

Dat is geweldig! Helemaal mijn ding, de Sinaïwoestijn in, wandeltochten maken, historische plekken bekijken, de cultuur ECHT meemaken… Ik zie het helemaal zitten! En misschien is het ook wel goed dat het Seychellenverhaal zo’n hoofdpijnklus was, want ik  heb er veel van geleerd. Note to self: niet te veel alleen maar observeren, maar met mensen praten. En vooral ook hun naam vragen! Denken als een toerist, maar vooral ook als een journalist.

Tjonge.

Ik had echt niet verwacht dat het allemaal zo snel zou gaan. Genieten!

Het winkelgebied hier is gi-gan-tisch, je kunt je ponden binnen no time kwijt raken. Leuk ook dat ik weinig grote ketens tegenkom. Ja, behalve Marks & Spencer natuurlijk, maar die hadden dan ook hun eerste winkel hier in Leeds. Grote plus is dat het grootste winkelgebied voetgangersgebied is. Daarnaast zijn her en der straten overdekt. Dankzij de oude architectuur die in de gevels tot stand is gebleven, zijn het niet van die lelijke consumentenparadijzen geworden zoals Hoog Catharijne, maar blijft het sfeervol. Leuk!

Ondanks dat enorme aanbod is alles op loopafstand, het hart van de stad doorkruis je in minder dan twintig minuten. En als je toch geen zin in lopen hebt, is er de Free City Bus, die iedere tien minuten voorbij komt en in een cirkel rond het centrum rijd. Gratis! Dwalen gaat makkelijk en is overal boeiend, maar verdwalen is me nog niet gelukt.

Vandaag ga ik op de culturele toer, met een bezoek aan musea, het Film Festival en de oude haven. Ben benieuwd!

Oja, camera heeft toch kuren, dus geen foto’s, vrees ik…

Leeds gaat me verrassen, ik voel het. De kop voor mijn verhaal heb ik al en omdat-ie toch nooit de goedkeuring van de eindredactie gaat krijgen, plemp ik ‘m hier neer: Laat Londen links liggen, logeer in Leeds!

Vrijdag, zaterdag en zondag dus vanuit Leeds. Ik heb vanmiddag mijn camera uit mijn handen laten vallen, dus nog even afwachten of-ie het nog doet…

Hierboven nog een zooitje foto’s van mijn bezoek aan de Seychellen. We zijn met Air Seychelles naar Mahé gevlogen en daar zondagochtend meteen door met een vliegtuigje naar Praslin. Daar hebben we zondag rondgestruind. Maandag met de boot heen en weer naar La Digue en ‘s avonds vanaf Praslin terug naar Mahé. Daar hebben we de andere drie nachten doorgebracht.

Mahé, Praslin en La Digue zijn de belangrijkste, grootste en meest bezochte eilanden van de Seychellen. Maar, nog even voor de beeldvorming, op Mahé woont nog een substantieel aantal mensen (72.000) maar op Praslin zijn het er nog maar 5000. En La Digue, tien vierkante kilometer groot, stelt ook al bijna niets voor met maar 2500 inwoners… Heerlijk rustig, kortom!

Dat zie je al als op straat loopt: werkelijk alle kleuren van de regenboog komen voorbij, van vrijwel zwart tot bijna wit. Naar verluidt is de eerste vraag na een geboorte ook niet ‘is het een jongetje of een meisje?’ maar ‘ welke kleur heeft-ie?’ Ook binnen gezinnen komen alle kleuren voor, omdat de ene nakomeling bijvoorbeeld net wat meer Indische genen oppikt en de ander meer Franse. Mensen doen er onderling ook totaal niet moeilijk over welke kleur je hebt, je huidskleur is hier daadwerkelijk alleen maar een huidskleur. Dat vind ik heerlijk om tussen te zijn.

Maar nog opmerkelijker is de taal die de Seychellianen (nog steeds niet opgezocht…) onderling spreken. De taal heet officieel Creools en is ook echt een mengelmoes. Iedereen spreekt zowel Creools, Frans als Engels en ze worden dan ook zonder uitzondering door elkaar gebruikt. Het grootste deel van de tijd is het bijna niet te verstaan Creools, maar daar zitten zoveel Franse woorden tussen dat het vertrouwd klinkt. Maar je moet ook niet vreemd staan te kijken als halverwege het gesprek de voertaal opeens Engels wordt! Heel vreemde gewaarwoordig, ze spreken echt gewoon het eerste woord dat in hen opkomt uit.

Gisteren zijn we nogmaals het eiland overgecrosst, verschrikkelijk veel prachtige strandjes gezien. Helaas regende het voortdurend (ja, dat doet het hier ook) maar de stranden waren nog steeds prachtig. Vandaag is een bijna vrije dag, ik heb al gesnorkeld en gezond. Over een uurtje begint de Creoolse kookles (ben benieuwd!) en vanavond weer op het vliegtuig naar Parijs! De batterij van m’n laptop is leeg en opladen wil hier niet, dus foto’s volgen als ik weer op mijn eigen bank zit.

Ik niet overigens, want vandaag weer flink op pad geweest. Terecht ook hoor, ik ben ten slotte aan het werk. Eerst naar de noordpunt van Mahe, waar het vulkanisch gesteente voor prachtige plaatjes zorgt. Hier is het eiland ook nog echt onherbergzaam, wegen zijn er niet. Er raakt dan ook nog wel eens iemand zoek, vertelde onze gids. Overigens, inderdaad, enorm scheef, onderstaande en ook andere foto’s. Maar met al die strakke oceaan er op zie je het ook wel erg goed!

Daarna was het de beurt aan Victoria, het de hoofdstad van de Seychellen. Er wonen hier maar 25.000 mensen, overigens al wel ongeveer een derde van de totale bevolking van de Seychellen. Groot is het dus niet, maar ik vond het wel levendig. Vooral veel locals op straat, her en der souvenierwinkels maar niet overdadig en bovendien een gezellig marktje. Daar stonden de Seychellers (Seychellianen..? Dat zoek ik op als ik weer thuis ben) het groente en fruit uit eigen achtertuin te verkopen. Ook verse vis, maar aangezien die zonder koeling en met alleen wat ijsblokjes achterin een vrachtwagen lag, zou ik die voor de zekerheid maar niet kopen…

Voor de kust van Mahé zijn de Hollanders weer eens aan de slag geweest. Er is een heel stuk land gewonnen en nieuw eiland aangelegd: Eden Island. Net als op Palm Island voor de kust van Dubai wordt het volgebouwd met vakantievilla’s. Ik zal er verder maar niet te veel over zeggen… Nou ja, behalve dat het wel een schitterende locatie is en de prijs met zo’n 4 ton niet eens heel achterlijk is. Maar wat je voor die vier ton krijgt is ook mij nog niet helemaal duidelijk, nu te lui om te googlen.

Het eiland in het midden is Eden Island, daarachter twee natuurlijk eilanden.

Om vier uur werden we bij ons nieuwe hotel neergezet. En wat een paradijs! Ik vind op zich alles prachtig om mee te maken, maar dit hotel vind ik wel bijzonder luxe. Een prachtige kamer, schitterende locatie, heerlijke service en voorzieningen. Eindelijk gratis internet bijvoorbeeld. En, ook heel tof, gratis snorkelverhuur. Ik had nog nooit echt gesnorkeld, dus ik ging er meteen mee op uit. Fantastisch! Overal koraal en vissen in alle kleuren van de regenboog. Ik vond het helemaal fantastisch, terwijl ik nu nog niet eens heel ver ben geweest. We blijven hier twee nachten, dus ik ga er morgen zeker nog eens op uit.

Net nog even een foto van de zonsondergang gemaakt (natuuuuuurlijk) en dan nu zo aan het avondeten. Oh, en iedereen die jaloers is, intussen ben ik ook wel hard aan het werk. Niet alleen deadlines van thuis halen, maar ook overal naartoe gebracht, interviews, ‘s ochtends vroeg klaar staan voor de volgende excursie en weinig tijd voor mezelf. Ik klaag niet hoor, ab-so-luut niet, ik vind het fantastisch. Maar uitrusten is er voor mij niet bij.