Vanavond staat de Mozesberg op het programma. En ik zie er als een berg tegenop. Meer dan tweeduizend meter hoog is-ie en je moet het bijna helemaal lopen. Het laatste stuk 700 treden omhoog. Gisteren moest ik in de brandende zon weer uit de Colored Canyon klimmen, want me maar net lukte. Onderweg twee keer stoppen om enorm uit te hijgen, ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen. ,,En jij moet morgen de Mozesberg op?” grinnikte de gids. ,,Dat is nog veel moeilijker!”
Nou, bedankt hè. Maar niet alleen wil ik die zonsopgang over de Sinaï toch wel erg graag meemaken, voor de krant komt ik simpelweg niet onder de beklimming uit, het moet! Zonder wordt het schrijven pas een beproeving. Ik kan niet anders! Ik vind het een vreselijk vooruitzicht, maar ik pas mijn gebruikelijke tactiek toe bij dingen waar ik tegenop zie (zoals tandartsbezoekjes…): ik denk aan iets dat nóg erger is en eerder dan ik zou willen voor de deur staat. Al kan ik behalve de vlucht naar huis niets anders bedenken.
Anderzijds kan ik ook denken aan de beloning. De wandeling door de Colored Canyon was ook een beproeving, maar wel enorm de moeite waard. Al die rotsen, het vergezicht de canyon in, de ongelooflijk smalle gangen die daarna volgde. De kloof werd steeds smaller en de sprongen steeds hoger. Op een bepaald moment moest ik zelfs met mijn voeten vooruit onder een rots door. Het geboortekanaal noemde de gids het. ,,En nu huilen,” riep hij toen ik weer met twee voeten op de grond stond. ,,Je bent opnieuw geboren.”
Maar dat er vandaag overdag nu ook nog een jeepsafari, kamelentocht en snorkelreis op het programma stonden heeft niet bepaald geholpen bij mijn spierpijn. Au…
Boven op de jeep, midden in de Sinaï.
Gearchiveerd onder: Persreizen
Wil je er ook 40 jaar blijven dan? Hoef je al die tijd ook niet naar de “tandarts”. Papa
Drenthe was ook leuk!
[...] ,,En jij moet morgen de Mozesberg op?” grinnikte de gids. ,,Dat is nog veel moeilijker!” –blog Margreeth [...]