Drie nieuwe vriendjes

In het ‘winkelcentrum’ van Dahab gaat het goed mis. De eigenaar, tevens verkiezingskandidaat, zit me te paaien. ,,Weet je zeker dat je uit Holland komt? Echt? Volgens mij kom je uit het paradijs.” Ik noem ‘m een oude charmeur, wat hem uiteraard alleen maar verder aanmoedigt, maar ook mijn gids op scherp stelt. Hij gooit zijn eigen lijntje uit. ,,Geen suiker in je thee? Snap ik wel, je bent van jezelf al sweet genoeg. Roer maar even met je vinger.”

De verkiezingskandidaat grinnikt, maar geeft niet op en gooit het hoge woord er als eerste uit. ,,Nu heb je een boyfriend in Dahab.” ,,Maar je had er al een in Sharm el Sheikh!” protesteert de gids. Als ik ze vertel dat er op zich ook eentje in Amersfoort op me zit te wachten, wuiven ze het weg. ,,Je bent nu in Egypte,” zegt de gids. ,,Oké,” zeg ik, ,,maar dan kunnen jullie ook wel een oplossing vinden met z’n twee.”

De heren kalmeren. Dan komt de chauffeur binnen. Met een ijsje in zijn hand. Tja, daar val ik natuurlijk helemaal voor! Ik accepteer het ijsje, wat de chauffeur interpreteert als een vrijbrief over mijn hoofd te aaien. Drie keer voelt hij aan mijn haar, een vernietigende blik van zowel de eigenaar als de gids volgen.

Om de ijzige stilte te doorbreken weet ik nog maar één ding te zeggen. ,,Mijn vriendje is 2 meter en 5 centimeter.” De drie mannen slikken. Tja, daar komen ze met hun 1.70 lang niet aan. ,,En hij is tandarts,” doe ik er nog een schepje bovenop. De gids zucht als eerste. ,,Oké. Maar als je ooit nog eens naar Sharm el Sheikh komt, ben ik je vriendje.”

Maar goed, dat-ie het bij vriendje houdt, want volgens mij heeft mijn vader in zijn achtertuin geen plek voor kamelen.